دانشگاه فنی واجارگاه و خیانت آشکار استاندار گیلان به زیست بوم کشور!

پروژه ای که اجرای آن در حداقل ده سال گذشته با اعتراض های گسترده مردمی مواجه بوده اما آغاز کندن هزاران بوته ی چای یکصد ساله و نصب تابلویی بزرگ تر و شکیل تر از پیش و قدردانی از استاندار و نماینده مجلس علیجانی نشان داد که خواست و نگاه تک بعدی کارگزاران نظام همیشه مهمتر از اهمیت دادن به اهمیت آمایش سرزمین ، خودکفایی در تولید و البته مهم تر از همه مردم بوده است!
کم نبوده اجرای پروژه هایی چون سد سازی و راه سازی و مکان یابی معادن و همین احداث دانشگاه در نواحی مختلف کشور بدون جامع نگری و نگاه همه جانبه؛ آسیب جدی به زیست بوم و زیست مردم آن مناطق زده است.
اگر چه پای فشردن بر اجرای این پروژه در چنین ناحیه ای زیبا و شاید کم نظیر در کشوراشتباه بسیار بزرگی هست ولی به نظر نفود و خدای ناکرده باندبازی بسیار پر اهمیت تر از توجه به فرایند توسعه متوازن و جامع خواهد بود .
بدتر آنکه اگر بنا باشد در آینده ای نزدیک انتخابات شوراها و مجلس برپا شود و پس چه بهتر آنکه چنده ده هکتار زمین در این گوشه و آن گوشه استان فدای قدرت طلبی و بودن در این قدرت بهر شکل و شیوه ای بشود!
و اکنون آیا مسخره نیست وقتی نظام بخواهد پس از ۳۰ سال جاده ای را در همین شهرستان روکش آسفالت کند و دهیار و نماینده این نمایندها مجلس و نماینده نماینده پیشین مجلس بر سر پروژه باشند و سپس پرده نوشته هایی در سپاس از ایشان نصب شود !؟
این شکل از مدیریت آفت توسعه متوازن، پایدار، جامع و بر اساس آمایش سرزمین است که اجازه نمی دهد مثلا ده دانشگاه گیلان تنها در رودبار و لوشان احداث شود آنجا که ارزش منابع طبیعی اش و ارزش خاکش در فرایند توسعه پایدار کم ارزش تر از شهر واجارگاه و تولیدی چون چای که میتواند در ابعاد گسترده ای به کشور مان و مردم آن کمک اقتصادی ، ارزآوری و امنیت روانی بخشد.
در پایان به استاندار و مجمع نمایندگان گیلان سفارش اکید دارم که دست از لجبازی و خدای ناکرده باندبازی و خیانت به زیست بوم و مردم کشورمان بردارید و بازنگری دوباره ای در اجرای چنین پروژه ای داشته باشید.